فرآیندهای لحیم کاری و لحیم کاری متکی به یک فلز پرکننده است که به اتصال اضافه می شود تا محل اتصال بین قطعات فلز پایه را تشکیل دهد. لحیم کاری نرم از پرکننده ای استفاده می کند که در دمای پایین تری نسبت به قطعه کار ذوب می شود، که اغلب یک آلیاژ لحیم کاری سرب-قلع است. لحیم کاری و لحیم کاری سخت از پرکننده دمای بالاتر استفاده می کند که در دمایی که ممکن است به فلز پایه نزدیک شود ذوب می شود و ممکن است آلیاژ یوتکتیک با فلز پایه تشکیل دهد.
آلیاژهای پرکننده دارای نقطه ذوب پایین تری نسبت به فلز پایه هستند، به طوری که اتصال ممکن است با رساندن کل مجموعه به دمای بدون ذوب شدن همه چیز به صورت یکپارچه ایجاد شود. اتصالات پیچیده، معمولاً برای جواهرات یا دیگ بخار زنده ممکن است به صورت مرحله‌ای ساخته شوند و به نوبه خود از فلزات پرکننده با نقطه ذوب به تدریج پایین‌تر استفاده شود. بنابراین اتصالات اولیه با حرارت دادن به دماهای بعدی از بین نمی روند.
