جوش القایی شکلی از جوشکاری است که از القای الکترومغناطیسی برای گرم کردن قطعه کار استفاده می کند. دستگاه جوش شامل یک سیم پیچ القایی است که با جریان الکتریکی فرکانس رادیویی انرژی می گیرد. این یک میدان الکترومغناطیسی با فرکانس بالا ایجاد می کند که بر روی قطعه کار رسانای الکتریکی یا فرومغناطیسی عمل می کند. در قطعه کار رسانای الکتریکی، اثر گرمایش اصلی گرمایش مقاومتی است که به دلیل جریان های القایی به نام جریان گردابی است. در یک قطعه کار فرومغناطیسی، گرمایش عمدتاً به دلیل پسماند ایجاد می شود، زیرا میدان الکترومغناطیسی به طور مکرر حوزه های مغناطیسی مواد فرومغناطیسی را تحریف می کند. در عمل اکثر مواد متحمل ترکیبی از این دو اثر می شوند.
مواد غیر مغناطیسی و عایق‌های الکتریکی مانند پلاستیک‌ها را می‌توان با کاشت با ترکیبات فلزی یا فرومغناطیسی به نام گیرنده‌های فلزی یا فرومغناطیسی که انرژی الکترومغناطیسی سیم‌پیچ القایی را جذب می‌کنند، داغ می‌شوند و گرمای خود را به مواد اطراف توسط رسانش حرارتی از دست می‌دهند، جوش القایی شوند. پلاستیک را همچنین می توان با قرار دادن پلاستیک با الیاف رسانای الکتریکی مانند فلزات یا فیبر کربن، جوش القایی کرد. جریان های گردابی القایی به طور مقاومتی الیاف تعبیه شده را گرم می کنند که گرمای خود را با رسانایی به پلاستیک اطراف از دست می دهند. جوش القایی پلاستیک های تقویت شده با فیبر کربن معمولاً در صنعت هوافضا استفاده می شود.
جوش القایی برای دوره های تولید طولانی استفاده می شود و یک فرآیند بسیار خودکار است که معمولاً برای جوشکاری درزهای لوله ها استفاده می شود. این می تواند یک فرآیند بسیار سریع باشد، زیرا قدرت زیادی می تواند به یک ناحیه محلی منتقل شود، بنابراین سطوح فایینگ خیلی سریع ذوب می شوند و می توانند به هم فشرده شوند تا یک جوش نورد پیوسته را تشکیل دهند.
عمقی که جریان ها و در نتیجه گرمایش از سطح نفوذ می کنند با جذر فرکانس نسبت معکوس دارد. دمای فلزات در حال جوش و ترکیب آنها نیز بر عمق نفوذ تاثیر می گذارد. این فرآیند بسیار شبیه به جوشکاری مقاومتی است، با این تفاوت که در مورد جوشکاری مقاومتی، جریان به جای استفاده از القایی، با استفاده از کنتاکت ها به قطعه کار می رسد.
