آیا جوشکاری ریاضی زیادی است؟

بسیاری از افراد هنگام در نظر گرفتن شغل یا سرگرمی در جوشکاری ، از نقش ریاضی در تجارت تعجب می کنند. سوال "آیا جوشکاری ریاضی زیادی است؟" غالباً به ویژه برای کسانی که نسبت به مهارت های عددی اعتماد به نفس کمتری دارند ، بوجود می آید. جواب ظریف است: در حالی که جوشکاری به ریاضیات نیاز دارد ، به ندرت محاسبات پیشرفته یا پیچیده را می طلبد. برای بیشتر جوشکارها ، مهارتهای اساسی سنجش حسابی و عملی کافی است و ریاضی را به جای یک مانع اصلی ، به بخش قابل کنترل در کار تبدیل می کند.
جوشکاران مهارت های ریاضی در واقع استفاده می کنند
جوشکاری به جای مفاهیم نظری یا پیشرفته ، به ریاضیات ، دست - در ریاضیات متکی است. رایج ترین مهارت های ریاضی شامل موارد زیر است:
اندازه گیری و تبدیل
جوشکار اغلب طول ، زاویه و ضخامت قطعات فلزی را اندازه گیری می کند تا از اتصالات مناسب استفاده شود. این شامل استفاده از ابزارهایی مانند اقدامات نوار ، کالیپرها و پیشروان به همراه افزودن و تفریق اساسی است. به عنوان مثال ، اگر یک طرح یک صفحه فولادی 12- اینچ را مشخص کند اما قطعه موجود 14 اینچ است ، یک جوشکار محاسبه می کند که 2 اینچ باید قطع شود. آنها همچنین ممکن است واحدها را- مانند اینچ به میلی متر (یا برعکس) تبدیل کنند-هنگام کار با مواد یا طرح های مناطق مختلف. اکثر جوشکارها این تبدیل ها را می آموزند (به عنوان مثال ، 1 اینچ {12} میلی متر) از طریق تکرار ، نیاز به محاسبه مداوم را کاهش می دهد.
هندسه اصلی
درک اشکال و زوایای ساده برای تفسیر طرح ها و تهیه اتصالات مهم است. جوشکاران برای تنظیم صحیح قطعات باید زوایای راست (90 درجه) ، زاویه حاد (کمتر از 90 درجه) و زاویه های چاق (بیش از 90 درجه) را تشخیص دهند. برای جوش های فیله ، که به دو قطعه عمود می پیوندند ، اطمینان از زاویه 45 درجه بین الکترود و فلز پایه به دستیابی به همجوشی مناسب کمک می کند. آنها همچنین ممکن است از مفاهیم هندسی برای محاسبه طول جوش مورد نیاز برای پیوستن به دو قطعه یا اندازه یک بول (یک لبه شیب دار) برای جوش باسن استفاده کنند. این کارها به ندرت به فرمول های پیچیده- نیاز دارند ، در عوض ، آنها به شناخت الگوهای و استفاده از ابزارهای مشخص شده قبل {9} (مانند یاب های زاویه ای) تکیه می کنند.
مساحت و حجم برای برآورد مواد
هنگام برنامه ریزی یک پروژه ، جوشکاران تخمین می زنند که فلز پرکننده (به عنوان مثال ، الکترودها ، سیم) به آنها نیاز دارند. این شامل محاسبات اصلی منطقه است: به عنوان مثال ، طول جوش فیله ضرب شده توسط اندازه پا آن ، ایده ای خشن از حجم فلز جوش مورد نیاز را نشان می دهد. یک جوشکار ممکن است محاسبه کند که یک جوش فیله 10-} با یک پا ¼ اینچی با استفاده از ضرب ساده به تعداد مشخصی از الکترودها نیاز دارد. در حالی که این ریاضیات است ، اغلب با نمودارها یا قوانین انگشت شست (به عنوان مثال ، "1 پوند سیم از پاهای جوش") ساده می شود که نیاز به محاسبات دقیق را کاهش می دهد.
خواندن طرح ها و تفسیر ابعاد
طرح ها از اعداد و نمادها برای مشخص کردن اندازه گیری ها ، تحمل ها (تغییرات مجاز در اندازه) و اندازه جوش استفاده می کنند. جوشکاران باید این ابعاد را بخوانند - مانند "طول جوش: 5 اینچ" یا "تحمل: 0.0625 اینچ"-} و آنها را در کار خود اعمال کنید. این امر نیاز به درک کسری (در اندازه گیری های ایالات متحده ، به عنوان مثال ، ⅛ اینچ ، ¼ اینچ) و اعشار (که در سیستم های متریک استفاده می شود) نیاز دارد. به عنوان مثال ، اگر یک طرح خواستار جوش با گلو 0.375 اینچی باشد ، یک جوشکار باید تشخیص دهد که این برابر است با اینچ و تجهیزات خود را بر این اساس تنظیم می کند. با تمرین ، خواندن این اعداد به طبیعت دوم تبدیل می شود.
هنگامی که ممکن است ریاضی بیشتری لازم باشد
در حالی که ریاضیات اساسی برای بیشتر کارهای جوشکاری کافی است ، برخی از نقش های تخصصی یا پروژه های پیشرفته به مهارت های اضافی نیاز دارند:
بازرسی جوش یا کنترل کیفیت
بازرسان از ریاضیات برای تأیید ابعاد جوش در برابر مشخصات استفاده می کنند. آنها ممکن است ضخامت گلو واقعی جوش فیله را محاسبه کنند یا عمق یک بول را اندازه گیری کنند تا اطمینان حاصل شود که نیازهای طراحی را برآورده می کند. این ممکن است شامل استفاده از فرمولها برای بررسی اینکه آیا منطقه مقطعی از یک جوش - برای تحمل بار کافی است ، اما این محاسبات اغلب با ابزارهای بازرسی ساده می شوند (به عنوان مثال ، سنجهای جوش که مستقیماً ابعاد را بدون ریاضی دستی اندازه گیری می کنند).
جوش سازه یا مهندسی
در پروژه هایی مانند ساخت پل یا ساخت کشتی فشار ، جوشکار ممکن است با محاسبات بار یا تجزیه و تحلیل استرس کار کنند. به عنوان مثال ، تعیین اندازه جوش مورد نیاز برای حمایت از یک وزن خاص شامل فیزیک اساسی و جبر ، مانند شتاب نیرو=} است. با این حال ، این محاسبات به طور معمول توسط مهندسان یا تهیه کنندگان انجام می شود ، و جوشکار به جای انجام خود ریاضیات ، مشخصات حاصل را دنبال می کنند.
CNC یا جوشکاری خودکار
دستگاه های جوشکاری کنترل عددی رایانه (CNC) نیاز به مختصات و ابعاد وارد می کنند ، که شامل جبر اساسی (به عنوان مثال ، محورهای X ، Y ، Z) است. این بیشتر شبیه به برنامه نویسی است تا ریاضیات پیشرفته ، زیرا دستگاه پس از تنظیم پارامترها بیشترین محاسبات را انجام می دهد. جوشگرانی که این دستگاه ها را اداره می کنند باید درک کنند که چگونه شماره ها را به درستی وارد کنید اما به ندرت معادلات را حل می کنند.
چرا جوشکاری ریاضی برای اکثر مردم احساس "آسان" می کند
ریاضی در جوشکاری اعمال می شود و زمینه - مبتنی بر ، که آن را بصری تر از ریاضی کلاس درس می کند. به جای حل معادلات روی کاغذ ، جوشکارها هنگام نگه داشتن اندازه گیری نوار یا تنظیم مفصل ، از ریاضی استفاده می کنند و اعداد را به اشیاء فیزیکی وصل می کنند. این رویکرد {3 {}} در مورد بسیاری از افراد به بسیاری از افراد کمک می کند تا مهارت های لازم را بیاموزند و حفظ کنند ، حتی اگر با ریاضیات نظری مبارزه کنند.
علاوه بر این ، ابزارها و فناوری بخش اعظم کار را ساده می کنند. جوشکار استفاده می کنند:
• نمودارهای چاپی Pre {{0} برای استفاده از فلز پرکننده یا تنظیمات آمپراژ بر اساس ضخامت مواد.
• کالیپرهای دیجیتال یا اقدامات نوار که اندازه گیری ها را در هر دو بخش و اعشار نشان می دهند و خطاهای تبدیل را از بین می برند.
• نرم افزار BluePrint که واحدها را به طور خودکار تبدیل می کند و نیاز به محاسبات دستی را کاهش می دهد.
این ابزارها بار ریاضی را کاهش می دهد و به جوشکاران اجازه می دهد به جای اعداد ، روی تکنیک تمرکز کنند.
آیا برای جوشکاری نیاز به "خوب در ریاضی" دارید؟
NO - شما نیازی به جوشکاری ریاضی ندارید. آنچه مهم است راحتی با حساب های اساسی ، کسری و اندازه گیری های اساسی است. بسیاری از جوشکارهای موفق مهارت های ریاضی خود را "عملی" و نه "پیشرفته" توصیف می کنند. با تمرین ، حتی کسانی که ریاضی را چالش برانگیز می دانند می توانند یاد بگیرند که اندازه گیری دقیق ، خواندن طرح ها و تخمین مواد را بیاموزند.
در حقیقت ، بیشتر برنامه های آموزشی جوش بر روی ساختن این مهارت ها از طریق تکرار متمرکز می شوند. دانش آموزان اندازه گیری قطعات فلزی ، محاسبه طول جوش و خواندن طرح ها را تا زمانی که ریاضی خودکار شود ، تمرین می کنند. اشتباهات (مانند برش یک قطعه خیلی کوتاه) بخشی از روند یادگیری است و آنها بیشتر از هر کتاب درسی در مورد دقت آموزش می دهند.
پایان
جوشکاری "ریاضی زیادی" نیست. برای بیشتر جوشکارها ، حسابی اساسی ، اندازه گیری و آشنایی با کسری و اعشار همه چیز مورد نیاز است. ریاضیات پیشرفته به ندرت مورد نیاز است مگر اینکه شما در بازرسی ، مهندسی یا جوشکاری خودکار - و حتی پس از آن ، ابزارها و مشخصات قبل- را که مشخصات محاسبه شده کار را ساده می کنند ، کار کنید.
مهمترین چیز این است که ریاضی در جوشکاری عملی و کاربردی است و باعث می شود آن را برای هر کسی که مایل به یادگیری اصول است ، در دسترس قرار دهد. اگر می توانید یک تخته را اندازه گیری کنید ، دو شماره را اضافه کنید یا یک خط کش را بخوانید ، مهارت های بنیادی برای رسیدگی به ریاضیات در جوشکاری دارید. مانند فرایند جوشکاری ، ریاضیات درگیر در مورد دقت و تمرین است-} پیچیدگی نیست. بنابراین ، اگر به جوشکاری علاقه دارید اما نگران ریاضی هستید ، مطمئن باشید: این یک بخش کوچک و قابل کنترل از کاردستی است.