در زمینه ساخت فلزی ، بحث در مورد دشواری جوشکاری MIG (گاز بی اثر فلزی) و جوشکاری (قوس فلزی محافظ) مدتهاست که موضوعی برای بحث در بین متخصصان و کارآموزان بوده است. هر دو تکنیک دارای ویژگی های عملیاتی منحصر به فرد و سناریوهای کاربردی هستند و سطح دشواری آنها در شرایط مختلف متفاوت است.
از منظر عملکرد تجهیزات ، جوشکاری MIG در ابتدا به مردم احساس سادگی نسبی می دهد. این سیستم از یک سیستم تغذیه سیم مداوم استفاده می کند و جوشکار فقط باید بر حفظ سرعت و فاصله سفر پایدار و فاصله بین مشعل و قطعه کار تمرکز کند. تجهیزات فیدر سیم و منبع تغذیه را ادغام می کند و تنظیم پارامتر نسبتاً بصری است - به طور کلی ، فقط باید مطابق ضخامت فلز پایه و نوع سیم تنظیم شود. بررسی 2024 توسط انجمن جوشکاری آمریکا (AWS) نشان می دهد که 68 ٪ از کارآموزان جوش می توانند جوش های اولیه فیله را با جوشکاری MIG در طی 2-3 هفته از آموزش تکمیل کنند.
در مقابل ، جوشکاری چوب نیازهای بالاتری برای هماهنگی چشم - دارد. الکترود نه تنها به عنوان ماده پرکننده عمل می کند بلکه قوس را نیز فراهم می کند. جوشکارها باید ضمن حفظ طول قوس پایدار (معمولاً 1.5-3 میلی متر) به طور مداوم سرعت تغذیه الکترود را تنظیم کنند. در همان زمان ، پس از هر عبور از جوش ، سرباره ای که سطح جوش را پوشانده است باید تمیز شود ، که یک قدم اضافی به عملیات اضافه می کند. داده های حاصل از همان بررسی AWS نشان می دهد که میانگین زمان آموزش برای کارآموزان برای تسلط بر عملیات جوشکاری چوب اصلی 4-6 هفته است که تقریباً دو برابر جوشکاری MIG است.
عوامل محیطی بیشتر شکاف مشکل بین این دو را گسترش می دهد. جوشکاری MIG برای محافظت از استخر مذاب در برابر آلودگی جوی ، به گاز بی اثر (مانند آرگون- مخلوط دی اکسید کربن) متکی است. حتی سرعت باد 8 کیلومتر در ساعت می تواند باعث پراکندگی گاز شود و منجر به تخلخل در جوش شود. بنابراین ، جوشکاری MIG برای محیط های محافظت شده داخلی یا باد {5 {} مناسب تر است ، و در هنگام کار در خارج از منزل ، شیشه های اضافی لازم است.
از طرف دیگر جوشکاری چوب ، سازگاری با محیط زیست قوی دارد. سرباره تشکیل شده در طی فرآیند جوشکاری می تواند به طور طبیعی از استخر مذاب محافظت کند ، و می تواند به طور عادی حتی در محیط های بارانی یا گرد و غبار در فضای باز کار کند. با این حال ، این مزیت با هزینه ای حاصل می شود: جوشکار باید وضعیت استخر مذاب را از طریق لایه سرباره قضاوت کند ، و عملکرد نادرست ممکن است منجر به نقصی مانند شمول سرباره شود. جان میلر ، مربی ارشد جوشکاری با 30 سال تجربه ، خاطرنشان می کند: "جوشکاری چوب به اپراتور نیاز دارد تا صدای قوس و رنگ سرباره را بخواند. این قضاوت حسی حداقل 3 ماه تمرین را برای تشکیل یک رفلکس مشروط طول می کشد."
از نظر کنترل جوش ، جوشکاری MIG پایداری بیشتری را در جوشکاری صفحه نازک (کمتر از 3 میلی متر) نشان می دهد. فید سیم مداوم از پر کردن یکنواخت اطمینان می دهد ، و استخر مذاب قابل مشاهده در زمان واقعی {{2} تنظیم آسان است. اما در صفحه ضخیم Multi- Pass Pass ، جوشکاری MIG نیاز به کنترل دقیق دمای بینش دارد و عملکرد نادرست ممکن است باعث تغییر شکل شود.
جوشکاری چوب در جوشکاری صفحه ضخیم و جوشکاری بالا- جوشکاری استحکام استحکام عملکرد بهتری دارد. الکترود می تواند انواع مختلفی را با توجه به مواد انتخاب کند (مانند نوع هیدروژن کم - برای محیط های دما کم {3})) ، اما هر پاس باید سرباره را به طور کامل تمیز کند ، و نقطه شروع قوس بین پاس ها به راحتی می توان ترک های سرد را تشکیل داد. به عنوان مثال ، در تعمیر میدان ماشین آلات ساختمانی ، جوشکاری چوب به دلیل قابلیت حمل آن اولین انتخاب است ، اما میزان واجد شرایط جوش توسط جوشکارهای جدید تنها حدود 60 ٪ است ، در حالی که جوشکاری MIG در کارگاه می تواند به بیش از 85 ٪ برسد.
شایان ذکر است که دشواری دو تکنیک نیز با سناریوی برنامه متفاوت است. جوشکاری MIG در یک کارگاه کارگاه کشتی سازی با دمای پایدار و هیچ باد به مراتب راحت تر از جوشکاری چوب در برج برق باد ارتفاع بالا {1}. برعکس ، هنگام مواجهه با قطعه های زنگ زده یا رنگ آمیزی ، جوشکاری چوب می تواند قوس را مستقیماً پس از تمیز کردن ساده شروع کند ، در حالی که جوشکاری MIG برای جلوگیری از گرفتگی سیم نیاز به دفع کامل دارد.
در پایان ، هیچ پاسخ مطلق وجود ندارد که بین MIG و جوشکاری چوب سخت تر باشد. جوشکاری MIG آستانه اولیه کمتری دارد و با مبتدیان دوستانه تر است. جوشکاری چوب برای مهارتهای جامع و سازگاری میدانی نیازهای بالاتری دارد. همانطور که مایک رابرتز ، یک بازرس جوشکار معتبر ، می گوید: "یک جوشکار خوب باید بر هر دو تسلط داشته باشد. مشکل واقعی خود تکنیک نیست ، بلکه انتخاب روش مناسب با توجه به وضعیت و اطمینان از کیفیت تحت محدودیت ها است."
