جوش در جوش چیست؟

در حوزه تخصصی جوشکاری ، اصطلاح "جوش" معنای دقیق و اصلی دارد که فراتر از استفاده از زبان عمومی است. این به هر دو نتیجه خاص و هدف اصلی روند جوشکاری اشاره دارد. درک آنچه جوش در جوشکاری وجود دارد ، نیاز به بررسی تعریف آن در چارچوب اصول جوشکاری ، خصوصیات ساختاری آن و نقش آن در ایجاد اتصالات عملکردی دارد.
در جوشکاری ، جوش ، مفصل دائمی است که با فیوز کردن دو یا چند ماده پایه (به طور معمول فلز) از طریق گرمایش کنترل شده ، با یا بدون افزودن مواد پرکننده تشکیل می شود. این همجوشی در رابط مواد رخ می دهد ، جایی که آنها در حالت مذاب یا پلاستیک گرم می شوند و به اتم های خود اجازه می دهند تا در هم آمیخته شوند. پس از خنک شدن ، منطقه ذوب شده به یک ساختار واحد و یکپارچه تبدیل می شود. بر خلاف اتصالات موقت یا مکانیکی - مانند پیچ ​​ها ، پیچ ها یا چسب- یک جوش یک پیوند متالورژی ایجاد می کند که مواد پایه را در سطح مولکولی ادغام می کند. این پیوند همان چیزی است که قدرت و ماندگاری خود را جوش می دهد و آن را به عنصر اساسی جوشکاری تبدیل می کند.
جوش در جوش توسط چندین مؤلفه کلیدی تعریف شده است. فلز جوش ماده ای است که خود مفصل را تشکیل می دهد. این ممکن است از مواد پایه ذوب شده ، مواد پرکننده اضافه شده یا ترکیبی از هر دو تشکیل شود. منطقه همجوشی منطقه ای است که مواد پایه و فلز جوش مخلوط می شوند و از تداوم بین مفصل و مواد اصلی اطمینان می دهند. HEAT- منطقه آسیب دیده (HAZ) - اگرچه بخشی از خود جوش نیست-} از نزدیک با آن در ارتباط است: این منطقه ماده پایه مجاور جوش است که گرم می شود اما ذوب نمی شود و خواص آن می تواند توسط فرآیند جوشکاری تغییر یابد. این مؤلفه ها با هم جوش تشکیل می دهند که باید یکپارچه با مواد پایه ادغام شوند تا به عنوان یک واحد واحد انجام شود.
خصوصیات جوش با کیفیت در جوشکاری کاملاً تعریف شده است. اول ، باید به همجوشی کامل برسد: نباید شکاف ، نفوذ ناقص یا عدم پیوند بین فلز جوش و مواد پایه وجود داشته باشد. جوش با همجوشی ضعیف باعث خرابی در زمان بار می شود ، زیرا مفصل به عنوان یک نقطه ضعف عمل می کند. دوم ، باید عاری از نقص های مهم باشد. نقص های متداول مانند تخلخل (حباب های گازی به دام افتاده در جوش) ، شمول سرباره (مواد فلزی غیر- trapped) ، ترک ها یا زیر بغل (شیارهای در امتداد لبه های جوش) می توانند قدرت را به خطر بیاندازند ، بنابراین استانداردهای صنعت محدودیت های سختی را در حضور آنها تعیین می کند. سوم ، یک جوش باید بسته به کاربرد ، از خصوصیات مکانیکی مواد پایه ، از جمله استحکام ، انعطاف پذیری و مقاومت در برابر خوردگی یا خستگی مطابقت داشته باشد.
در عمل جوشکاری ، جوش توسط فرآیند جوشکاری انتخاب شده ، طراحی مشترک و پارامترهای عملیاتی شکل می گیرد. به عنوان مثال ، در جوش قوس ، یک قوس الکتریکی گرما را برای ذوب شدن مواد پایه و الکترود پرکننده ایجاد می کند ، با این که جوشکاری در طول مفصل حرکت می کند ، جوش شکل می گیرد. در جوشکاری قوس تنگستن گاز (GTAW) ، یک الکترود تنگستن قابل مصرف غیر - قوس تولید می کند و سیم پرکننده برای ساخت جوش به صورت دستی اضافه می شود. شکل جوش نتیجه- مانند جوش فیله (مثلثی در صلیب- برای پیوستن به سطوح عمود بر) یا جوش باسن (پر کردن شکاف بین لبه های تراز) {{6} توسط طراحی مشترک تعیین می شود ، که به نوبه خود به ضخامت کاربرد و ضخامت مواد بستگی دارد.
جوش در جوشکاری فقط یک ارتباط فیزیکی نیست. این هدف نهایی کل فرآیند جوشکاری است. هر مرحله در جوشکاری - از تهیه مواد پایه (تمیز کردن ، بغل کردن) تا تنظیم پارامترها (جریان ، ولتاژ ، سرعت سفر) برای ارسال - درمان جوش (سنگ زنی ، عملیات حرارتی)- با هدف ایجاد جوشکاری که معیارهای خاص را برآورده می کند. چه در جوشکاری فولاد ساختاری ، چه در جایی که جوش ها باید از پل ها و ساختمانها پشتیبانی کنند ، یا در جوشکاری دقیق اجزای هوافضا ، جایی که جوش ها باید در برابر شرایط شدید مقاومت کنند ، جوش اندازه گیری موفقیت در جوشکاری است: تأیید می کند که این روند به یک مفصل ایمن ، با دوام و کاربردی رسیده است.
به طور خلاصه ، در جوشکاری ، جوش ، مفصل پیوند شده با متالورژی است که با فیوز کردن مواد پایه (و اغلب مواد پرکننده) از طریق گرمایش و سرمایش کنترل شده تشکیل می شود. این امر با ماندگاری آن ، ادغام ساختاری با مواد پایه و پیروی از استانداردهای کیفیت تعریف می شود. به عنوان نتیجه اصلی جوشکاری ، یک جوش مواد جداگانه را به یک ساختار یکپارچه تبدیل می کند و باعث ایجاد همه چیز از اشیاء روزمره گرفته تا سیستم های صنعتی پیچیده می شود. به زبان جوشکاری ، جوش هم نتیجه و هم هدف-} اتصال اساسی است که باعث می شود کاردستی جوشکاری ضروری باشد.