جوشکاری یک فناوری پردازش و یک روش اتصال است که در آن دو قطعه کار از جنس مشابه یا جنس مخالف با گرم کردن، تحت فشار دادن یا هر دو به یکدیگر متصل می شوند. جوشکاری کاربردهای وسیعی هم برای فلزات و هم برای غیر فلزات دارد.
تکنولوژی جوشکاری با استفاده از فلزات پدیدار شد. روش های جوشکاری باستانی عمدتاً جوشکاری ریخته گری، لحیم کاری و جوشکاری آهنگری بود. تیغه آهنی مس yue ساخته شده توسط سلسله شانگ چینی، قسمتی از آهن و مس است که جوش داده شده و ریخته شده است. در طول دوره بهار و پاییز و دوره کشورهای متخاصم، اژدهای تابه زیادی بر روی صندلی برنزی جیانگو در مقبره مارکیز یی زنگ وجود دارد که لحیم کاری شده و در بخشهایی به هم متصل شدهاند. پس از تجزیه و تحلیل، ترکیب مورد استفاده مشابه لحیم کاری مدرن است.
شمشیرهای تولید شده در دوره کشورهای متخاصم دارای تیغه های فولادی و پشتی از آهن فرفورژه هستند. آنها به طور کلی با حرارت دادن آهنگری و جوشکاری ساخته می شوند. با توجه به کتاب "Tiangong Kaiwu" نوشته سونگ یینگ شینگ از سلسله مینگ: در چین باستان، مس و آهن را با هم در یک کوره گرم می کردند و سپس برای ساختن چاقو و تبر جعل می کردند. با گل زرد یا خاک چن جیوبی ریز الک شده روی درزها پاشیده می شود، لنگرهای کشتی بزرگ را در قسمت های مختلف آهنگری و جوش می دهند. در قرون وسطی، جوشکاری آهنگری برای ساخت سلاح در دمشق سوریه استفاده می شد.
تکنولوژی جوشکاری باستانی برای مدت طولانی در سطح جوشکاری ریخته گری، جوشکاری آهنگری و لحیم کاری باقی مانده است. منابع حرارتی مورد استفاده همه آتش سوزی کوره ها، با دمای پایین و غلظت انرژی کم هستند. آنها را نمی توان برای جوشکاری قطعات کار با سطح مقطع بزرگ و جوش های طولانی استفاده کرد. تزئینات، ابزار ساده و سلاح بسازید.
