در جوشکاری چوب ، مسیری که در آن الکترود - را فشار می دهید یا فشار می دهید- مستقیماً بر کیفیت جوش ، پایداری قوس و نفوذ تأثیر می گذارد. در حالی که هیچ کس - اندازه- متناسب با - همه پاسخ وجود ندارد ، درک نقاط قوت و محدودیت های هر روش به جوشکارها کمک می کند تا بر اساس پروژه ، نوع الکترود و سطح مهارت خود را انتخاب کنند.
روش "کشش": اصلی ترین کارهای جوشکاری چوب
روش کشش ، که اغلب به آن روش "کشیدن" گفته می شود ، شامل حرکت الکترود در جهتی است که ضمن حفظ قوس ثابت آن را از استخر جوش مذاب دور می کند. این متداول ترین تکنیک برای جوشکاری چوب و به دلایل خوبی است.
هنگام کشیدن ، پوشش شار الکترود به طور مساوی جلوتر از استخر جوش ذوب می شود و یک لایه سرباره محافظ ایجاد می کند که فلز مذاب را از آلودگی جوی محافظت می کند (مانند اکسیژن و نیتروژن). این خطر تخلخل ، ترک ها یا جوش های شکننده را کاهش می دهد. قوس بر روی فلز پایه متمرکز شده و نفوذ عمیق تر- یک عامل مهم برای پیوستن به مواد ضخیم یا ایجاد جوش های ساختاری قوی را ترویج می کند.
کشیدن همچنین کنترل بهتری بر شکل مهره جوش ارائه می دهد. با تنظیم سرعت سفر و زاویه الکترود (به طور معمول 5 تا 15 درجه از عمودی) ، جوشکار می توانند مهره های سازگار ، مسطح یا کمی محدب تولید کنند. این روش به خوبی با بیشتر الکترودهای متداول ، از جمله 7018 (معروف به استحکام بالا) و 6011 (که برای فلز زنگ زده یا رنگ شده استفاده می شود) به خوبی کار می کند ، و آن را به یک انتخاب همه کاره برای ساخت ، کار تعمیر و پروژه های ساختاری تبدیل می کند.
روش "فشار": محدود برای سناریوهای خاص استفاده می کند
فشار دادن الکترود - حرکت آن به سمت استخر جوش- دارای برنامه های طاقچه ای است اما به طور کلی برای جوشکاری چوب استاندارد کمتر ترجیح داده می شود. در این روش ، الکترود قوس را هدایت می کند و پوشش شار در پشت استخر ذوب می شود. در حالی که این می تواند یک مهره باریک تر با نفوذ کمتر ایجاد کند ، ممکن است فلز مذاب را برای مدت طولانی تر در معرض هوا قرار دهد و خطر آلودگی را افزایش دهد.
فشار دادن گاهی اوقات برای مواد نازک استفاده می شود ، جایی که نفوذ بیش از حد از کشیدن می تواند از طریق فلز پایه بسوزد. همچنین می تواند در هنگام کار با الکترودهایی که سرباره سنگین تولید می کنند ، کمک کند ، زیرا حرکت رو به جلو ممکن است باعث کاهش سرباره در استخر جوش شود. با این حال ، این نیاز به کنترل دقیق دارد: فشار خیلی سریع یا با زاویه اشتباه می تواند باعث سرگردانی قوس شود و منجر به مهره های ناهموار یا همجوشی ناقص شود.
جوشکاران تازه کار ممکن است فشار بیشتری برای تسلط داشته باشند ، زیرا از دست دادن پایداری قوس یا ایجاد پراکنده آسان تر است. این به ندرت برای جوش های بحرانی مانند آنهایی که در فولاد سازه یا کشتی های فشار وجود دارد ، توصیه می شود ، جایی که نفوذ و خلوص غیر- قابل مذاکره است.
عوامل اصلی برای انتخاب بین فشار و کشش
نوع الکترود: بیشتر الکترودها (7018 ، 6013 ، 7014) با کشیدن بهترین عملکرد را دارند. الکترودهایی که برای نفوذ کم عمق یا مواد نازک طراحی شده اند ممکن است تحمل فشار را تحمل کنند ، اما این استثنائات است ، نه قوانین.
ضخامت مواد: برای اطمینان از نفوذ عمیق ، مواد ضخیم (1/4 اینچ یا بیشتر) را بکشید. با احتیاط برای فلزات نازک (16 سنج یا نازک تر) فشار دهید تا از سوختگی- از طریق استفاده کنید.
موقعیت جوش: کشیدن در همه موقعیت ها قابل اطمینان تر است - flat ، افقی ، عمودی یا سربار. فشار در جوش عمودی یا سربار ، خطر سقوط سرباره در استخر را افزایش می دهد و جوش را خراب می کند.
سطح مهارت: مبتدیان از شروع کار بهره مند می شوند. ثبات و طبیعت بخشنده آن به ایجاد اعتماد به نفس کمک می کند ، در حالی که فشار می خواهد کنترل دقیق تری بر طول و سرعت قوس داشته باشد.
چه موقع تنظیم: سازگار با کار
حتی با دستورالعمل های عمومی ، جوشکارهای باتجربه بر اساس بازخورد زمان واقعی- سازگار می شوند. به عنوان مثال ، اگر یک جوش کشش نشانه های زیر بغل (شیار در امتداد لبه های مهره) را نشان دهد ، کمی سرعت سفر را کاهش می دهد یا تنظیم زاویه الکترود می تواند آن را برطرف کند. اگر فشار برای فلز نازک ضروری باشد ، نگه داشتن قوس کوتاه و سرعت سفر ، نقص ها را به حداقل می رساند.
به طور خلاصه ، کشیدن انتخاب پیش فرض برای اکثر کارهای جوشکاری چوب است - نفوذ را تضمین می کند ، از استخر جوش محافظت می کند و با بیشتر الکترودها کار می کند. فشار دادن کاربردهای محدودی مانند مواد نازک یا سرباره خاص- الکترودهای سنگین است ، اما به دقت نیاز دارد. با تطبیق روش با نیازهای پروژه ، جوشکار می توانند به نتایج قوی و مداوم برسند.
