Cدی اکسید آربن در اقیانوس حل می شود و تشکیل می شوداسید کربنیک(H2CO3)،بی کربنات(HCO3-) وکربنات(CO32-). حدود وجود داردپنجاه برابر کربن حل شده در اقیانوس ها نسبت به جو وجود دارد. اقیانوس ها به عنوان یک فضای عظیم عمل می کنندسینک کربنو حدود یک سوم CO2 منتشر شده از فعالیت های انسانی را به خود اختصاص داده اند.
با افزایش غلظت دی اکسید کربن در اتمسفر، افزایش جذب دی اکسید کربن به اقیانوس ها باعث کاهش قابل اندازه گیری pH اقیانوس ها می شود که به آن می گویند.اسیدی شدن اقیانوس. این کاهش pH بر سیستمهای بیولوژیکی در اقیانوسها، عمدتاً اقیانوسی، تأثیر میگذاردکلسیف کنندهارگانیسم ها این اثرات را در بر می گیردزنجیره غذاییازاتوتروف هابههتروتروف هاو شامل موجوداتی مانندکوکولیتوفورها, مرجان ها, روزن داران, خارپوستان, سخت پوستانونرم تنان. در شرایط عادی، کربنات کلسیم در آب های سطحی پایدار است زیرا یون کربنات در آن قرار داردفوق اشباعغلظت ها با این حال، با کاهش pH اقیانوس، غلظت این یون نیز کاهش می یابد و هنگامی که کربنات اشباع نشده می شود، ساختارهای ساخته شده از کربنات کلسیم در برابر انحلال آسیب پذیر هستند. مرجان ها،جلبک کوکولیتوفور، جلبک مرجانی، روزن داران،صدفوپتروپودهاکاهش کلسیفیکاسیون یا انحلال بیشتر در مواجهه با CO2 بالا را تجربه کنید. حلالیت گاز با افزایش دمای آب کاهش می یابد (به جز زمانی که هر دو فشار از 300 بار و دما از 393 کلوین فراتر می رود که فقط در نزدیکی دریچه های زمین گرمایی عمیق یافت می شود) و بنابراین سرعت جذب از جو کاهش می یابد. با افزایش دمای اقیانوس ها کاهش می یابد.
بیشتر CO2 جذب شده توسط اقیانوس، که حدود 30٪ از کل آزاد شده در جو است، اسید کربنیک را در حالت تعادل با بی کربنات تشکیل می دهد. برخی از این گونه های شیمیایی توسط ارگانیسم های فتوسنتزی مصرف می شوند که کربن را از چرخه حذف می کنند. افزایش CO2 در جو منجر به کاهش آن شده استقلیایی بودناز آب دریا، و این نگرانی وجود دارد که این امر ممکن است بر موجودات زنده در آب تأثیر منفی بگذارد. به طور خاص، با کاهش قلیائیت، در دسترس بودن کربنات ها برای تشکیل پوسته ها کاهش می یابد، اگرچه شواهدی از افزایش تولید پوسته توسط گونه های خاص تحت افزایش محتوای CO2 وجود دارد.NOAA در ماه مه 2008 "فکت برگه وضعیت علم" را بیان می کندبرایاسیدی شدن اقیانوساقیانوس ها حدود 50 درصد از دی اکسید کربن (CO2) آزاد شده از سوزاندن سوخت های فسیلی را جذب کرده اند و در نتیجه واکنش های شیمیایی باعث کاهش pH اقیانوس ها می شود. این امر باعث افزایش یون هیدروژن (اسیدیته) حدود 30 درصد از آغاز عصر صنعتی از طریق فرآیندی به نام "اسیدی شدن اقیانوس" شده است. تعداد فزاینده ای از مطالعات اثرات نامطلوب بر موجودات دریایی را نشان داده اند، از جمله: سرعت تولید اسکلت مرجان های صخره ساز کاهش می یابد، در حالی که تولید انواع مختلف چتر دریایی افزایش می یابد.
توانایی جلبک های دریایی و زئوپلانکتون های شنای آزاد برای حفظ پوسته های محافظ کاهش می یابد.
بقای گونه های دریایی لارو از جمله ماهی های تجاری و صدف ها کاهش می یابد.
همچنین، هیئت بیندولتی تغییرات آب و هوا (IPCC) در گزارش تغییرات آب و هوایی شماره 2 خود مینویسد: «جذب کربن انسانی از سال 1750 منجر به اسیدیتر شدن اقیانوس با کاهش متوسط pH شده است. 0.1 واحد افزایش غلظت CO2 اتمسفر منجر به اسیدی شدن بیشتر می شود. و گونه های وابسته به آنها."
برخی ارگانیسمهای آهکیساز دریایی (از جمله صخرههای مرجانی) توسط آژانسهای تحقیقاتی بزرگ، از جمله NOAA، کمیسیون OSPAR، NANOOS و IPCC شناسایی شدهاند، زیرا جدیدترین تحقیقات آنها نشان میدهد که اسیدی شدن اقیانوسها باید بر آنها تأثیر منفی بگذارد.دی اکسید کربن نیز از طریق دریچه های گرمابی به اقیانوس ها وارد می شود. دریچه هیدروترمال شامپاین، که در شمال غربی Eifuku vآتشفشان دربنای یادبود ملی دریایی سنگر ماریاناس، دی اکسید کربن مایع تقریبا خالص تولید می کند که یکی از تنها دو سایت شناخته شده در جهان است.





