عملیات حرارتی قبل و بعد از جوشکاری برای اطمینان از کیفیت جوش بسیار مهم است. جوشکاری اجزای مهم، جوشکاری فولاد آلیاژی و جوشکاری قطعات ضخیم نیاز به پیش گرم کردن قبل از جوشکاری دارد. وظایف اصلی پیش گرم کردن قبل از جوشکاری به شرح زیر است:
(1) پیش گرم کردن می تواند سرعت خنک شدن را پس از جوشکاری کاهش دهد، که منجر به فرار هیدروژن منتشر شده در فلز جوش و جلوگیری از ترک های ناشی از هیدروژن می شود. در عین حال، درجه سخت شدن ناحیه جوش و گرما کاهش می یابد و مقاومت ترک خوردگی اتصال جوش داده شده بهبود می یابد.
(2) پیش گرم کردن می تواند استرس جوشکاری را کاهش دهد. پیش گرمای یکنواخت موضعی یا کلی می تواند اختلاف دما (همچنین به عنوان گرادیان دما شناخته می شود) بین قسمت های جوش داده شده منطقه جوش را کاهش دهد. به این ترتیب از یک طرف تنش جوش کاهش می یابد و از طرف دیگر نرخ کرنش جوش کاهش می یابد که باعث جلوگیری از ترک های جوش می شود.
(3) پیش گرم کردن می تواند محدودیت ساختار جوش داده شده، به ویژه محدودیت اتصال زاویه را کاهش دهد، و بروز ترک با افزایش دمای پیش گرمایش کاهش می یابد.
انتخاب دمای پیش گرمایش و دمای بین لایه نه تنها به ترکیب شیمیایی فولاد و الکترود مربوط می شود، بلکه به سختی سازه جوشکاری، روش جوشکاری، دمای محیط و ... نیز مربوط می شود که باید پس از بررسی همه جانبه این عوامل تعیین شود. . علاوه بر این، یکنواختی دمای پیش گرمایش در جهت ضخامت ورق فولادی و در ناحیه جوش تأثیر مهمی در کاهش تنش جوش دارد. عرض پیش گرمایش موضعی باید با توجه به محدودیت قطعات جوش داده شده تعیین شود و معمولاً باید سه برابر ضخامت دیواره در اطراف ناحیه جوش باشد و کمتر از 150-200 میلی متر نباشد. اگر پیش گرمایش یکنواخت نباشد، نه تنها تنش جوش را کاهش نمی دهد، بلکه تنش جوش را افزایش می دهد.
هدف از عملیات حرارتی پس از جوشکاری سه است: حذف هیدروژن، از بین بردن تنش جوشکاری، بهبود ساختار جوش و خواص جامع.
عملیات هیدروژن زدایی پس از جوشکاری به عملیات حرارتی در دمای پایین پس از اتمام جوشکاری اطلاق می شود، زمانی که جوش تا دمای زیر 100 درجه سانتیگراد خنک نشده باشد. هنجار کلی این است که تا 200 تا 350 درجه سانتیگراد گرم شود و برای مدت {{5} نگه داشته شود. }} ساعت ها. عملکرد اصلی عملیات حذف هیدروژن پس از جوشکاری، تسریع خروج هیدروژن در ناحیه متاثر از جوش و حرارت است و تأثیر جلوگیری از ترک های جوشکاری در فولاد کم آلیاژ بسیار قابل توجه است.
در حین فرآیند جوشکاری به دلیل عدم یکنواختی گرمایش و سرمایش و همچنین محدودیت یا محدودیت خارجی خود قطعه، همواره پس از اتمام کار جوشکاری، تنش جوش در قطعه ایجاد خواهد شد. وجود تنش جوش در قطعه باعث کاهش ظرفیت باربری واقعی ناحیه اتصال جوش شده، ایجاد تغییر شکل پلاستیک و در موارد جدی منجر به از بین رفتن قطعه خواهد شد.
عملیات حرارتی کاهش تنش، کاهش استحکام تسلیم قطعه کار جوش داده شده در دمای بالا برای دستیابی به هدف کاهش تنش جوش است. دو روش متداول وجود دارد: یکی تلطیف کلی در دمای بالا، یعنی کل جوش در کوره حرارتی قرار می گیرد، به آرامی تا دمای معینی گرم می شود و سپس برای مدتی نگه داشته می شود و در نهایت در هوا یا سرد می شود. در کوره به این ترتیب 80%-90% تنش جوش را می توان حذف کرد. روش دیگر تلطیف موضعی با دمای بالا است، یعنی فقط جوش و ناحیه مجاور آن را گرم می کنند و سپس آن را به آرامی سرد می کنند تا اوج تنش جوش کاهش یابد، به طوری که توزیع تنش نسبتاً صاف باشد و هدف از بین بردن نسبی تنش جوش است. .
پس از جوشکاری، اتصالات جوشی برخی از مواد فولادی آلیاژی سخت می شود که این امر خواص مکانیکی مواد را بدتر می کند. علاوه بر این، این ساختار سخت شده ممکن است منجر به شکست اتصال تحت تنش جوشکاری و هیدروژن شود. اگر پس از عملیات حرارتی، ساختار متالوگرافی اتصال بهبود یابد، انعطاف پذیری و چقرمگی اتصال جوش داده شده بهبود می یابد، بنابراین خواص مکانیکی جامع اتصال جوش داده شده بهبود می یابد.





