همه می دانند که هسته، هسته فلزی الکترود است. به منظور اطمینان از کیفیت جوش، مقررات سختگیرانه ای در مورد محتوای عناصر فلزی مختلف در هسته وجود دارد. به ویژه، محدودیت های شدیدی برای ناخالصی های مضر مانند گوگرد، فسفر و غیره وجود دارد.
کیفیت فلز هسته باید بهتر از فلز پایه باشد. همزمان با خرید باید از الکترود به صورت هدفمند استفاده کنیم و در صورت لزوم تست جوش پذیری انجام دهیم. برای قطعات جوش داده شده ضخیم با اشکال ساختاری پیچیده و استحکام بالا،
به دلیل تنش داخلی زیاد ایجاد شده در طول فرآیند جوشکاری، ایجاد ترک در جوش آسان است و باید یک میله جوشکاری قلیایی کم هیدروژن با مقاومت ترک خوب انتخاب شود. برای جوش هایی که نیروی کمی دارند و تمیز کردن قطعات جوش داده شده دشوار است.
باید از الکترودهای اسیدی که به زنگ زدگی، رسوب و روغن حساس نیستند استفاده شود. برای جوشکاری هایی که تحت شرایطی هستند که قابل برگشت نیستند، باید از الکترودهای مناسب برای جوشکاری در همه موقعیت ها استفاده شود. هنگامی که ترکیب شیمیایی فلز پایه کربن یا گوگرد باشد،
هنگامی که ناخالصی های مضر مانند فسفر زیاد است، الکترود با مقاومت در برابر ترک قوی و ضد تخلخل باید انتخاب شود، مانند الکترود کم هیدروژن. باید مشخص شود که الزامات اجزای مکانیکی و ترکیب شیمیایی اجزای جوش داده شده متعادل نیستند.
برخی از جوش ها می توانند بر روی الزامات استحکام، چقرمگی و غیره تمرکز کنند و الزامات ترکیب شیمیایی با فلز پایه سازگار است. برای انتخاب الکترودهای فولادی سازه ای، اول باید بر مقاومت برابر بین فلز جوش و فلز پایه تمرکز کند. ،
یا چقرمگی بالای فلز جوش؛ برخی از جوش ها می توانند بر روی الزامات ترکیب شیمیایی تمرکز کنند، مانند انتخاب فولاد مقاوم در برابر حرارت، تاکید بر قوام فلز جوش و ترکیب شیمیایی فلز پایه است.
گاهی اوقات می توانید برای هر دو الزامات سختگیرانه داشته باشید. بنابراین، هنگام انتخاب الکترود، باید اولیه و ثانویه را تشخیص دهید و جامع فکر کنید.
